calendar

 

Willem van Zadelhoff

Biography

Willem van Zadelhoff (1958) is a novelist, poet and critic who lives in Antwerp. He has worked in theatre, in an art gallery and as a screenwriter and reviews (mainly German) fiction for the Flemish newspaper De Standaard. His fiction includes a trilogy of novels in which modernist architecture plays a prominent part; Een stoel (A Chair, 2003), Holle Haven (Hollow Harbour, 2006) and Ga niet weg (Don’t Go Away, 2010). Holle haven was shortlisted for the Libris Literature Prize 2007, one of the main annual awards for Dutch-language literature. In 2008, apart from publishing another novel, Vuur stelen (Stealing Fire), he also made his poetry debut. His collection of poems, Tijd en landen (Time and Lands) was awarded the Herman de Coninck Prize for the best debut. 2012 will see the publication of both a new novel, Geluk (Happiness), and a new book of poetry.

 

Top

Authors' text

In Vollezele

Maandag 19 november 2007. Het verkeer raast voorbij over de N 272. Voor me in de greppel liggen mosselschelpen. Ik bevind me in het Pajottenland, meer dan honderd kilometer van de zee verwijderd. En daar ligt Marcel Broodthaers in het gras. Breugheliaanse vergezichten waren me beloofd. En dan dit.
Ik vervolg mijn wandeling. De Kongoberg is mijn doel. Alleen al vanwege de naam. En natuurlijk omdat het een berg is. Een berg stelt vergezichten in het vooruitzicht. De berg dankt zijn naam aan de mijnwerkers die hier vroeger in armzalige hutten woonden. Met de legendarische treinlijn 123, de fossemannentrein, gingen ze werken in de Waalse mijnen. Als ze terugkeerden met hun zwarte gezichten werden ze spottend Congolezen genoemd.

Twee volle weken mag ik in Villa Hellebosch werken. Ik kan me veertien dagen onafgebroken aan mijn roman Vuur stelen wijden. Dat schept verplichtingen. Ik zal geen uitvluchten meer kunnen verzinnen. Hier ben ik alleen met mijn laptop. Er wordt voor me gezorgd en verder laten ze me met rust.
Maar deze middag besteed ik nog om te acclimatiseren. Ik heb gelijk na aankomst de werktafel ingericht. Mijn documentatie ligt op nette stapels naast de laptop. Ik heb mijn emailaccount ingesteld. Nagekeken of alles functioneert. Nu eerst een wandeling door de omgeving.
Ik werp een blik op de wandelkaart en steek de weg over die Ninove met Enghien verbindt. De taalgrens is hier zeer nabij. Om die reden heb ik ook Arm Wallonië van Pascal Verbeken in mijn rugzak gestoken.
Ik loop in de richting van de kerk. Op het Oudstrijdersplein bevindt zich het Museum van het Belgisch trekpaard. Schuin er tegenover staat een standbeeld van een paard. Het onderschrift leert me dat het hier het bekendste trekpaard van Vlaanderen betreft: Brillant. Even later een bord waarop de Kongoberg staat aangegeven.
Ik loop door de velden. Volgens een bord is dit een stiltewandeling. Het is rustig maar niet stil. Af en toe wordt ik ingehaald door auto's die met flinke snelheid over de smalle landelijke weg rijden en me noodzaken de berm in te vluchten.
Boven op de Kongoberg die honderd meter hoog is, is het wel stil. De mijnen in Wallonië zijn dicht. De hutten van de mijnwerkers zijn verdwenen.
Ik sla het bospad in dat me terug zal voeren naar Hellebosch. Mijn werktafel wacht. Ik versnel mijn pas. Genoeg gelanterfant.
Ik overdenk de mogelijkheid dat ik straks achter mijn laptop ga zitten en zich niets aandient. Dat is mogelijk. Alleen al de gedachte hieraan kan verlammend werken.

2 december 2007. Mijn koffer staat in de hal. Ik heb mijn bestanden op de externe harde schijf gezet. Ik ben tevreden. Mijn angst is ongegrond gebleken. Ik heb meer dan zestig pagina's geschreven. Mijn boek is nog niet af, maar het fundament ligt er. Ik loop nog een laatste keer door de kamers, bekijk de tekeningen van Ensor, loop de gang op met de foto's van de collega's die me hier voorgingen. Ik ga naar buiten. De waakhond die bang voor mensen is, wacht op me en volgt me op een afstand van een meter of twintig. Ik ga de stal binnen. Daar staat King, de zwarte pony, die me zo aan Saartje, de zwarte poes van mijn dochter, doet denken. Nog een laatste keer kijk ik naar zijn ondeugende ogen. Hij doet ondanks zijn formaat zijn naam eer aan; in deze stal is hij de heerser. Dat begrijpen de andere twee paarden ook.
Buiten is het beginnen te regenen. Ik hoor het tikken op het dak van de stal. Dan het geluid van een auto. Het is tijd. Ze komen me halen. Morgen begint het echte leven weer.

VOLLEZELE

Veel paarden hier en af en toe een
Hoeve in het glooiende landschap dat
Bij elke stap van aangezicht verandert
Daar is de man in de kruiwagen
Een vrouw rijdt hem naar zijn land

Ik zie huizen met voor elk raam een vaas
Mosselschelpen in het gras en een gouden
Lantaarn tussen brandhout maar vandaag
Ontgaat mij de betekenis van de dingen ik
Weet alleen dat het straks kil wordt dat ik
De gordijnen zal sluiten en een laatste
Telefoongesprek zal voeren met thuis

Willem van Zadelhoff

Top
Villa Hellebosch
5.11.07 > 3.12.07

Bookmark and Share Back