calendar

 

Els Beerten

Biography

Els Beerten (1959) worked for some time at a magazine for children and young people before she started teaching Dutch and English at a secondary school. Her debut Scènes (1987) was followed by a wide range of children's books. Her oeuvre includes books for the very youngest readers and more substantial teen reads. Lopen voor je leven (Run for your life, 2003) won a Golden Kiss award, the Little Cervantes prize and the first prize of the Flemish Children's and Youth Jury. For We all want heaven, Beerten received the Flemish Book Lion, the Golden Owl Young Readers prize, the Golden Frame and the Nienke van Hichtum Award. Important themes in Els Beerten's work are the search for security and confidence and the importance of being honest to yourself and to others.

Top

Authors' text

LEDIG HOUSE 2013

Met het verschijnen van ‘Allemaal willen we de hemel' (mei 2008) verdwenen Jef, Ward, Remi, Renée, Sander en Blondine niet. Geen wonder, ik had niet alleen een hele weg met hen afgelegd, ik had hen ook nog met zorgen achtergelaten. Uit ervaring wist ik dat het geen zin had om met een nieuw verhaal te beginnen zolang ‘de oude personages' zo prominent aanwezig waren. Om hen dan maar uit mijn hoofd te snijden zodat ik aan het creëren kon (ik had dat laatste jaar erg graag geschreven), daar had ik nog minder zin in. Trouwens, het zou mij toch niet lukken (wat ik ook al wist - het voordeel van ouder worden). 

Niet dat er zich geen nieuw personage aandiende. Al tijdens de zomer van datzelfde jaar kroop ze in mijn hoofd, ‘mijn madam', en ze zou mij niet meer loslaten. Ik wilde erachter komen waarom ze zo vast zat en hoe ze haar leven weer in handen kon nemen. Tegen de winter van dat jaar begon ik te schrijven, in januari had ik één hoofdstuk. Ik kreeg haar maar niet in de vingers, ze was echt wel heel raar. Met wat kleine ingrepen kon ik haar natuurlijk veranderen zodat ze wat hanteerbaarder werd. Maar ze was al wie ze was, het was aan mij om haar te begrijpen.

Ik kon Remi op haar afsturen. Remi, mijn klein tovermanneke uit ‘Allemaal willen we de hemel'.

In geen geval. Ten eerste zat zijn werk erop, en ten tweede, ik had mezelf nog nooit voor de aap gehouden bij het schrijven, ik was niet van plan om er nu opeens mee te beginnen. Bovendien zou mijn personage niet geholpen zijn met Remi. Was ze wel te helpen? Meer en meer begon ze de afmetingen aan te nemen van een hopeloze zaak.

Hopeloze zaken hadden mij nog nooit afgeschrikt.

Weken werden maanden, werden jaren. Woorden en scènes verschenen op papier, verdwenen even later in de prullenbak.

Ondertussen had ik meer personages gecreëerd, allemaal was ik hen graag gaan zien. Ik had mij voorgenomen hun verhaal te vertellen, het zat mij dwars dat het minder evident was dan het leek. Soit. Dan was dat maar zo.

In februari 2012 had ik een hele stapel tekst klaar. Ik las wat er stond en gooide praktisch alles in de prullenmand.

Ik kon ook gewoon ophouden met schrijven. Maar net als mijn personages was ook ik wie ik was, en ik was niet van plan een ander te worden. De paar scènes die overbleven zouden de kern worden van mijn verhaal.

In de zomer van 2012 wist ik waar ik naar toe wilde, zag ik ook min of meer de weg, alleen had ik hem nog te gaan. Ik had nog altijd geen idee hoe ik dat moest doen. Nog steeds stonden mijn personages voor een berg die in mijn ogen onoverkomelijk leek.

Misschien moest ik er de tijd voor nemen.

Passa Porta hielp mij aan een plek waar ik die tijd kon vinden. Het werd Ledig House in het dorpje Ghent, een honderdtal kilometer boven New York, gelegen in de Hudsonvallei. Een schrijversresidentie in the middle of nowhere. Het zou er stil genoeg zijn.

ledig_house_1.jpg


Ledig House werd in de jaren negentig opgericht door Francis J Greenburger, met als uitsluitend doel kunstenaars de ruimte te geven hun werk te kunnen doen. De luxe van de stilte, eten en drinken op elk moment van de dag, de inspirerende nabijheid van collega's, en vooral: niets anders aan mijn hoofd dan mijn boek. Als het hier niet lukte, lukte het nergens. Wat niet wegnam dat ik me geen zorgen maakte. Ik was schrijver, geen tovenaar. Met alle wil van de wereld zag ik nog steeds geen oplossing voor de problemen van mijn personages.

Wat was mijn plan, werd er mij op dag één gevraagd. Kwam ik iets uitzoeken, iets beginnen, iets voltooien?

Ik was op zoek naar de eindspurt, zei ik, dat ik in elk geval geluk had dat hier te kunnen doen,  Francis J Greenburger moest wel een zeer genereus man zijn. Dat is hij ook, zeiden ze, en of er ondertussen al iemand in de memorial was geweest?

Memorial.

Francis J Greenburger had een zoon verloren, vertelden ze mij. Het jongetje was net twee geworden toen hij verdronk. Een aantal jaren later stierf zijn vrouw aan kanker. Hij had deze memorial voor hen laten ontwerpen. Een spelonk, volgens sommigen, een ei, volgens anderen, een enorm stenen ei dat in twee helften was gesplitst, met middenin een stenen bankje.

Ze waren er allemaal al ruim een week, nog maar één iemand had de plek durven bezoeken. Te groot dat verdriet, werd er gemompeld. Niemand sprak dat tegen.

De ochtend van dag twee scheen de zon. Het was ijskoud, het zou mij niet deren bij het hardlopen. Ik kleedde me warm, trok mijn schoenen aan en vertrok. Eerst in wijde bogen doorheen het park, om ten slotte te eindigen bij de memorial. Ik voelde hoe ik me schrap zette. Maar als Francis J Greenburger de kracht had om deze gedenkplek te ontwerpen, zou ik tenminste de moed hebben om op zijn bankje te zitten.

Daar zat ik dan, mijn handen in mijn schoot, mijn ogen op de reusachtige denkplaat voor me.

ledig_house_-_the_memorial.jpgledig_house_3_-_the_memorial.jpg


En terwijl ik las over de grootste gruwel, gebeurde er iets wonderlijks. Het vroor dat het kraakte, maar ik werd omhelsd.

Dat onmetelijk verdriet twee armen om iemand heen konden zijn.

 
Alexander Willows Greenburger.
He was a magic, perfect boy.
(...)
Our thoughts of him
being our greatest joys and deepest sorrows.


Daar was ze weer, de emotie die mij dreef om het boek te schrijven waarmee ik nu al jaren worstelde. Hoe ik het verhaal ook liet aflopen, die emotie zou nooit verdwijnen. Ze zou mijn leven blijven uitmaken, elke stap kleuren die ik verder zou zetten.

Maar.

Als Francis J Greenburger twee jaar na het overlijden van zijn zoontje Ledig House kon opstarten, dan zou ik mijn verhaal ook wel gezegd krijgen.

Zesentwintig dagen later zette ik een punt achter de laatste zin.

ledig_house_-_het_punt_achter_mijn_tekst.jpgledig_house_5_-_mijn_schrijfplek.jpg

 

Top

Bookmark and Share Back